Ok, het moet gezegd worden - het is een verrijkende ervaring (als in: leerzaam): tot je knieen in de prut, riolering aanleggen. Maar van mij hoeft het geen tweede keer.Vreselijk zwaar zijn ze niet, die buizen, maar het wordt wel gedoe als je in zo'n geul bezig bent ze aan elkaar te knopen met moffen en mantels, koppelstukken en einddoppen.
Extra spannend werd het toen het stelsel aangesloten moest worden op de bestaande riolering. Ik hield mijn adem al in toen het laatste stukje werd opengezaagd, maar dat bleek allemaal reuze mee te vallen - de binnenkant zag er schoon uit!
Het was nog een heel geklooi om alles netjes aan elkaar te breien - de vorige bewoner had het laatste niet-passende bochtje een beetje omgesmolten om het allemaal tot een geheel te krijgen. Dat stuk bleek ook niet verlijmd te zijn.Binnen is het grootste deel van de waterafvoerbuis in de betonnen vloer uitgehakt (zwaar werk!) en is er al een stukje bekisting gemaakt voor het maken van een gietvloer in het douche/toilet gedeelte.
2 reacties:
Oh Man! Ik heb een onaangenaam lange tijd als een prinsesje in een kasteel gewoond... Weinig prinses, weinig kasteel maar wel een heuse slotgracht! met ophaalbrug naar de voordeur. Sjonge. Het gras heeft nog nooit zo welig getierd als toen... alle fosfaten direct vanuit wasmachine en keuken de tuin in... Toilet zat gelukkig op een ander stukkie. Bravo!!
hee. we kunnen jullie zien hier!
x
i+m
Een reactie plaatsen